استادعزیزحسن ملاحی نوشت

حریره یکی از قدیمی ترین آثار تاریخی شهرستان سیریک است که بر تپه ای موسوم به خاک زُنبُر در ورودی شهر گروک و تقریباً پشت دبیرستان حضرت باقرالعلوم (ع) چندین قرن است که استوار ایستاده و هم اکنون چون پیری خسته دل می خواهد سر بر سجودی جاودانه بر فنا بگذارد.
این آرامگاه گنبدی شکل سال هاست که سایبان میر محمد سالار تاج الدین و دختری خردسال به نام بی بی سعده است.
تناسب اضلاع و قرینه های حاصل از ظروف و نقوش آن حکایت از ظرافت و صداقت معمار آن دارد اما تخریب آن پس از چند قرن، سادگی معماری محلی را در ذهن بیننده تداعی خواهد کرد. از سوی دیگر معمار نمی تواند مکان را به دلخواه خویش انتخاب نماید و شاید این انتخاب اجباری این را می گوید که این دلداده نمی خواسته بیشتر از 400 -300 سال نام و نشانی در افواه و بر سر زبان ها داشته باشد. (دقیق ترین تاریخ شفاهی که بیشتر بر آن می توان استناد کرد قدمت این بنا را افزون بر 460 سال ذکر می کند.) « و العهدة علی الراوی»

کاش می شد مسئولین محترم میراث فرهنگی ما بیایند، ببینند، بسازند و با بازسازی این آرامگاه روزنه ی امیدی بر حفظ آثار فرهنگی در دل هر زیبا پسندی بگشایند. و دعای خیر همه ی مردم بیابان و هر رهگذری را بدرقه ی راه خویش نمایند.

اما هر چه هست شما را بر آن دعوت می کند که حد اقل یک بار بر مزار این دو عزیز، شاه اورنگ، حسین میر حاجی و سکینه گل محمد و یا گم نام هایی چون لاله خواتون (لاله خاتون ) و ... فاتحه ای برای تبرک و احترام بخوانید.
 

گروگ تحریر...